ภูหลวง เป็นที่ใฝ่ฝันว่าจะไปให้ได้มาหลายปีแล้ว มาปี 2547 นี้วางแผนล่วงหน้าเป็นเดือน ขั้นแรกส่งจดหมายไปขออนุญาติเข้าไปพักที่โคกนกกระบา ติดต่อขออนุญาตเพื่อเข้าไปศึกษาธรรมชาติที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวงได้ที่ สำนักงานอนุรักษ์สัตว์ป่า โทร. 0-2561-4835 ถ้าเรามีหนังสือไปด้วยถึงจะพักข้างบนได้ แต่ถ้าจะกางเต้นท์ต้องกางที่ด่านล่างไม่ต้องขออนุญาติ ขึ้นไปเที่ยวต้องขึ้นไปอีก 9 ก.ม.

เช้าวันอาทิตย์หลังวันเด็กหนึ่งวัน ถึงที่ทำการโคกนกกระบา ตื่นตาตื่นใจกับกุหลาบแดงที่บานเต็มต้น (ไม่เคยเจอ) หลังจากติิดต่อเจ้าหน้าที่หาบ้านได้แล้วจัดการขนสัมภาระเ่ข้าบ้านพัก ไม่ต้องเสียค่าบ้านพักครับ ฟรี มีผ้าห่มห้องน้ำในตัว มีน้ำอุ่นด้วย(แต่เสีย) เสร็จแล้วมาทานข้าวเช้าที่โรงอาหาร ไม่ต้องจ่ายเงิน(ดีไหม) ค่าอาหารทั้งหมดจะชำระตอนกลับ อาหารเช้า-เที่ยง หัวละ 50 บาท ตอนเย็นหัวละ 100 กว่าบาท จำไม่ได้ (ไม่เกิน 150 บาท) ตอนเย็นอาหารอร่อยมาก อาหารเต็มโต๊ะ เติมได้ตลอด โดยเฉพาะเห็ดหอมสดทางภูเรือเขาเพาะขายกัน คนเสริฟตอนเย็นก็เจ้าหน้าที่นำทางนั่นแหละดูแลตลอด จนกว่าจะไปนอน ดีจริงๆ หลังจากได้ข้าวห่อกลางวันคนละถุงน้ำคนละขวด ก็ออกเดินทางกันได้เลย

จุดหมายปลายทางคือผาเตลิ่น ระยะทางไปกลับ 7 ก.ม. จากที่ทำการเดินผ่านสถานีทวนสัญญาณ ช่อง 7 เดินสบายๆ แวะชมวิวที่ ผาช้างผ่านและผาสมเด็จ ตลอดสองข้างทางมีพันธุ์ไม้ต่างๆ ให้ศึกษาตลอดทาง กล้วยไม้ออกดอก ต้นเมเปิ้ล ที่ผาสมเด็จจุดนี้มองเห็นวิวผาเตลิ่นเป็นชั้น ๆ ลดหลั่นสวยมาก มีเมฆลอยมาปะทะเรื่อยๆ ดอกกุหลาบแดงที่นี่มีมากแต่บานยังไม่หมด พักทานอาหารเที่ยงกันที่นี่ จากนั้นเดินทางต่อไปยังผาเตลิ่น เส้นทางเดินป่าที่นี่เป็นธรรมชาติมาก บางช่วงต้องบุกฝ่าป่าไม้ที่รกคลุมเส้นทางเดินแคบ ๆ มีความรู้สึกว่าได้สัมผัสธรรมชาติที่แท้จริง เดินผ่านป่าดิบชื้น ก่อนที่จะเข้าป่าดิบเขาสลับกับทุ่งหญ้า ก่อนถึงผาเตลิ่นต้องเดินเลาะหน้าผาบนเส้นทางที่เป็นหินก้อนใหญ่ ๆ เส้นทางค่อนข้างอันตรายเนื่องจากเลียบหน้าผา มีเรื่องแปลกอยู่เรื่องนึง มีรอยเท้าควายที่พื้นด้วย กลัวเป็นควายป่า เพราะรอยเท้าสดมาก ย่ำไปทั่ว สอบถามเจ้าหน้าที่ได้ความว่า เป็นควายบ้านที่ชาวบ้านลักลอบมาปล่อยพักไว้ หรือว่าเลี้ยงไว้ แล้วหลุดสูญหาย เลยกลายเป็นความป่าไปเลย ไม่รู้ว่าจะดุหรือเปล่า

ออกจากผาเตลิ่น เดินทางต่อไปดูรอยเท้าไดโนเสาร์ ตัดทุ่งหญ้าลงเขา ขากลับผ่านไปทางดงเมเปิลที่ใบร่วงเป็นสีแดงเต็มไปหมด ผ่านดินโป่งมีรอยสัตว์ลงมากิน ตัดเข้าธารน้ำเล็กๆ เดินตามทางน้ำไปเรื่อยๆ ก้าวข้ามก้อนหินก้อนแล้วก้อนเล่าก่อนจะออกถนนใหญ่ จากจุดนี้ต้องเดินตามถนนขึ้นเขาอีก 3 กิโลเมตร ถ้ามีคนขับรถนัดเขามารับได้เลย รวมระยะทาง 7 กิโลเมตร กลับไปถึงที่พักยังมีแรงไปเดินที่ลานสุริยันอีก 2 กิโลเมตร เป็นเส้นทางศึกษาธรรมชาติสั้นๆ เป็นสวรรค์ของกล้วยไม้จริงๆ ผ่านสวนหิน ต้นเมเปิ้ล น้ำตก ป่าดิบชื้น ผาเอียง พระตำหนัก

เช้าวันที่สอง อาหารคือข้าวต้มร้อนๆ กาแฟชงเอง วันนี้ต้องเดิน 10 กิโลเมตร ผ่านลานสุริยัน แวะเข้าถ้ำใต้น้ำตก ทางเข้าลำบากมากเลย ออกจากน้ำตกเดินต่อไปลานสนพันปี ผ่านยอดเขาที่มีเมฆลอยผ่านตัวเราเห็นๆ เลย เดินสบายๆ เป็นที่ราบบนยอดเขา ต้นไม้แคระแกรน มีขี้หมาไนด้วยเต็มไปด้วยขนเก้ง คนนำทางบอกหมาไนก็กลัวคนเหมือนกัน แต่ได้ยินเพื่อนเล่าให้ฟังว่ ที่ภูกระดึงหมาไนมันตามมาเป็นฝูงเลยตอนหัวค่ำขากลับที่พัก รู้สึกเสียวๆเหมือนกัน ถึงลานสนพันปีพักทานข้าวกลางวันที่นี่ นอนเล่นบนก้อนหินปล่อยอารมณ์ให้อาหารย่อยสักหน่อย ออกจากลานสนขึ้นเขาไปเรื่อยๆ เริ่มลำบากแล้ว เหนื่อยมากพักเป็นระยะ ไปจนถึงผาโคกนกกระบา พักกันครู่ใหญ่ดื่มด่ำกับวิวทิวทัศน์ที่ดั้นด้นมา จากที่นี่ตัดทางลงเขาจะไปดงกุหลาบขาว มีต้นไม้ใหญ่ต้นนึงรองเท้านารีอินทนนท์เกาะเต็มต้น ไม่ต่ำกว่า 10 จุด ออกดอกสพรั่ง สวยมากทางเดินต้องเดินเรียงเดี่ยวผ่านป่าไผ่เข้าไปชม ส่วนดงกุหลาบขาวพื้นที่หลายไร่ เสียดายมีแต่ดอกตูมยังไม่บาน แต่ละต้นมีดอกเป็นร้อยเลย เจ้าหน้าที่บอกต้องรอให้ฝนตกสักสองสามครั้งจะบานเต็มทุ่งเลย กลับมาถึงที่พักโทรมมาเลย อาหารเย็นมื้อนี้แค่สามจานเอง

เมื่อคืนฝนตก เช้าวันนี้เปิดประตูห้องออกมาตกใจหมด ควันลอยเข้ามาเต็มไปหมด นึกว่าใครมาก่อไฟแถวนี้ ปรากฏว่าเป็นหมอกปลิวมาเหมือนควันไฟเลย เช้านี้เป็นวันเดินทางกลับ เลยเดินไปเล่นที่ผาเอียง เส้นทางหลังโรงอาหาร มองไม่ค่อยเห็นอะไรนัก เพราะยังเช้าอยู่กับหมอกที่หนามาก ที่นี่เป็นเส้นทางสั้นๆ สำหรับเดินชมธรรมชาติ จะเจอต้นเมเปิ้ล น้ำตกหายไปไหน ป่าดิบชื้น มอส ไลเคน ขึ้นเต็มไปหมด ถ้าเดินเลยไปอีกหน่อยก็จะเข้าป่ากล้วยไม้ 3 โมงเช้าแล้วหมอกยังไม่จางเลย กลับมาที่พักขนของขึ้นรถ อาหารเช้าจะแวะทานที่ภูเรือ มีหวาดเสียวตอนขากลับลงจากภู ถนนปูนเปียกน้ำรถลงเขามาเรื่อยๆ ไม่ได้ขับเร็ว แต่มาลื่นตรงโค้งสงสัยแตะเบรคหน่อยนึง ท้ายจะแซงล้อหน้า บังคับฝืนไปมาสามสี่ครั้งรถส่ายไปส่ายมาเลื้อยเป็นงูเลย ไม่ได้ขับเร็วอะไร ดีบังคับรถตั้งลำได้ ไม่งั้นต้องไปนอนในร่องข้างทางแน่ๆ หลุดจากร่องก็เป็นเหวลงไป สาเหตุส่วนนึงคือยางรถเป็นแบบกึ่งออฟโร๊ด ไม่ค่อยเกาะถนนนัก กลับบ้านโดยสวัสดิภาพ จบบันทึกภูหลวงเพียงเท่านี้

คราวหน้าจะไปเยี่ยมใหม่ จะไปเส้นโหล่นแต้ ไปดูผากบ ฯลฯ เป็นที่ี่เที่ยวสมัยก่อน ทางขึ้นเก่าอยู่ทางด้านวังสะพุง แต่โดนปิดไปแล้ว เพราะนักท่องเที่ยวไม่รับผิดชอบ ขยะเต็มป่า จำเป็นต้องเดินจากที่ทำการโคกนกกระบา ฝั่งภูเรือไป ระยะทางไปกลับ 50 ก.ม.